شمارهٔ ۲۵۲

شبی روز منست ای از تو روشن چشم داغ من که گردی انجمن افروز من چشم چراغ من شبی شور از فروغ مهر شمع افروز داغ من نه آخر من سیه روز توام چشم و چراغ من بود خون جگر می بی لب ساقی همان بهتر که ماند خشک همچون شیشه خالی دماغ من ز بس کاهیدم از هجرش گرم بیند عجب نبود که نشناسد مرا یا روز من گیرد سراغ من ز هر شب امشبم تاب وتب افزونست پنداری که غافل خویش را پرو نه ای زد بر چراغ من چه فیض از شیشه دل ساغر چشم ترم دارد کزین مینا نمی آید بجز خون در ایاغ من زیر سیر گلستان گل های داغت فارغم دارد که باشد سینه ام زین لاله گلگشت باغ من سرودم را شنو مشتاق منگر این سیه بختی که خوش تر از نوای بلبل است آهنگ زاغ من