شمارهٔ ۲۶۱
م مشتاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
بی تو کوشم در فنای خویشتن
تیشه ام اما بپای خویشتن
ریختی خونم بجرم دوستی
عاقبت دیدم سزای خویشتن
زد بتیغم بوسه بر دستش زدم
خود گرفتم خونبهای خویشتن
گلبن نوخیز من یکره بپرس
حال مرغ بینوای خویشتن
دردمندان غمت درمان طلب
ماو درد بیدوای خویشتن
دیدمش در خویش و جان دادم ز شوق
خویش را کردم فدای خویشتن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş