شمارهٔ ۲۷۱

برق جهان سوز حسن آن رخ افروخته مشعله افروز عشق آه من سوخته جامه دیبا بود خاصه مه طلعتان پوشش ما از جهان بس نظر دوخته سینه نگیرد فروغ از دل بی سوز عشق انجمن افروز نیست شمع نیفروخته من به تو خو کرده ام چون ز تو نالم که هست با ستم خواجه خوش بنده آموخته راز محبت که نیست گوش فلک محرمش من ز دل آموختم دل ز که آموخته گرنه هواش آتش است بهر چه در باغ عشق بر سر هم ریخته طایر پر سوخته خسرویت گر هواست گیر ره بندگی کی به عزیزی رسد یوسف نفروخته گوهر وصلت مرا کی به کف ارزان فتاد بهر تو کردم تلف من همه اندوخته سوخته ام غیر من طالب مشتاق کیست قدر شناسد همین سوخته را سوخته