شمارهٔ ۲۸۳

بهر پرسیدنم ای مایه ناز آمده ای بنده ات من که عجب بنده نواز آمده ای تا به گنجشک دل ما چه رسد آه که تو مژه گیرنده تر از چنگل باز آمده ای سرو من اینقدر این سرکشی و ناز چرا گر به دلجویی ارباب نیاز آمده ای چه به جا از من غارت زده مانده است که تو رفته و دین و دلم برده و باز آمده ای چه غم از عجز و نیاز منت ای سرو روان که ز سر تا به قدم عشوه و ناز آمده ای آشکارا نشود چون ز دلم سر غمت که درین خانه به جاسوسی راز آمده ای نرسد آفت گلچین به تو ای گلبن ناز که ز خوبی همه برگ و همه ساز آمده ای بیندت گر به برم غیر به خون چون نتپد که عجب خصم کش و دوست نواز آمده ای زآتش عشق سزد لاف خلوصت مشتاق تو که در بوته محنت به گداز آمده ای