شمارهٔ ۳۰۹

زهدم افسرده خوشا وقت قدح پیمایی که شود مست و زند دستی و کو بدپایی آگه از روز جزایی و کشتی زارم آه اگر امروز نمیداشت ز پی فردایی حالم آن ماهی لب تشنه ز هجرت داند که به خاک افکندش موجه ای از دریایی نیست با کی ز فنای تو جهان را که خورد چه غم از سوختن خاربنی صحرایی توبه چون با همه تلخی کنم از باده عشق که بکیفیت این می نبود صهبایی هر نهان بر تو عیانست گرت بینش هست وگرت نیست چه پنهانی و چه پیدایی عشق بزمیست که هر لحظه در آن صد ساغر پر شود از می و خالی نشود مینایی شنوم در رهت از هر سر افتاده بخاک وای بر آنکه درین راه گذارد پایی دل تهی از غم دلدار مبادم مشتاق که بود خوش غم جانگاه نشاط افزایی