شمارهٔ ۳۰۸

به رنگ ذره ام سرگرم مهر عالم افروزی که ممکن نیست هرگز با کسی آرد به شب روزی خوشم با ناله گرمی که خیزد از رگ جانم که دارد نغمه این ساز در عشقت عجب سوزی تو اسباب طرب کن جمع کز عشق تو ما را بس دل کالفت فراهم آوری جان غم اندوزی نخواهم نور شمع و پرتو مه بی رخت شب ها کز آه گرم خود دارم چراغ محفل افروزی محبت این دبستان را بود آن مرشد کامل که پیر عقل باشد پیش او طفل نوآموزی به خون دانی چرا در صیدگاه دلبران غلتم گر از شست نگاهی خورده باشی تیر دلدوزی ز بی اقبالیم مشتاق خار گل رخان دایم دریغ از طالع فرخنده ای و بخت فیروزی