شمارهٔ ۴۲
م مشتاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
بس که بر دل زخم جور از خار و خس باشد مرا
در گلستان حسرت کنج قفس باشد مرا
گر به پای ناقه ات قدر جرس باشد مرا
از شعف نالم درین ره تا نفس باشد مرا
شمعم و فارغ ز هر آتش که بهر سوختن
شعله آهی تمام عمر بس باشد مرا
ناله ام خواهد رهاند از قید هستی چون سپند
عاقبت فریاد من فریادرس باشد مرا
می کشند از من حریفان دردسر این است و بس
نشیه ای گر چون شراب نیم رس باشد مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş