شمارهٔ ۷۴

زان در کجا توان رفت از بی پناهی ای دوست با دوستان جفا کن چندانکه خواهی ای دوست رحمی که از جفایت در لجه محبت وقتست کشتی ما گردد تباهی ای دوست دور از زلال وصلت در خاک می تپد دل چون از جدایی آب لب تشنه ماهی ای دوست در گلستان عشقت از سرخ و زرد ما را اشکی ست ارغوانی رنگی ست کاهی ای دوست ما دادخواه عشق و تو پادشاه حسنی پیش تو لب چه بندیم از دادخواهی ای دوست روزیست کز غمت صبح گردد شب حیاتم روزی که خواهد انداخت داغم سیاهی ای دوست یک بنده ات چو من نیست کاول بر آستانت خود بندگی گزیدم بر پادشاهی ای دوست پیشت به شکوه مشتاق زان لب نمی گشاید کز جور خویش دانی حالش کماهی ای دوست