Yeniköy Vapuru

İnsan uçar mı? Uçar! Sonra konar. Ve tekrar uçup başka yerlere konar… Sen benim ilhamım gibi; omzumdaki beyaz güvercinim... Yahut kara korsanın macera arkadaşı, papağanım… Veya martı'm; gidip gelen, hayallerimin karşı sahillerine… Hayal de görsem, uydurduğumu da söylesen; iyi geliyor seni böyle düşünmek! Tatlısın, bunları duymak sana da iyi gelir bilirim; revani üstüne kaymak gibi! Hadi… Çok derin duygular olduğunu söyle bunların… Tabii ki hoşuma gidiyor, de. Bir yerlerde beni düşündüğünü bilmek, bununla yaşamak, beni ayakta tutuyor, de… O zaman ben de şöyle diyeyim: Öyleyse sen, hep ayakta kalacaksın; ta ki, birimiz ölünceye kadar!.. Bazı insanları gözün, bazılarını kulağın tanır... Bazıları birliktedir, ama isimlerini bile bilmezler birbirlerinin... Benimse parmaklarım ezbere dolaşıyor bu hayalin üstünde; içinde ve dışında bilmediğim neyin var! Kendim kadar tanıyorum yani sürpriz yok senden bana... Yine her gece saati görürüm aynı vakitte… Her gece saat fısıldar; yine bir 2.25 olduğunu... Ve ben her 2.25'de bir yazı hatırlarım yine ve yine ve yine... Sanki bir vapurmuş gibi; 2.25 hayalin gelip yanaşır zihnime yeniden... Yeniköy vapurum! Sen… Bir gün okuyabilirsen uzak denizlerin sahilinde bu satırlarımı ve bana ne yazacağını bilemezsen ve boğazın düğümlendiği için yutkunamazsan ve göz pınarların dolarsa… Sadece, gözlerini kapat, ki şunu göresin: Vapur, denizde; gözyaşınsa yüzünde iz bırakır, yumuşacık... Ve sıcacık, akar her ikisi de zihnimde! Ben, denizin bu yanında bekler dururum da hala; ..ne Yeniköy vapuru iskelesine ulaşıır, ..ne sen, bana yanaşırsın!.. Tek tesellim, gözpınarlarının dolabiliyor olmasıdır... Gözpınarlarının hâlâ; ..benle doluyor olmasıdır!