İkinci Aura

„Bütün“ de, kocaman bir diğer BÜTÜN’ün sayısız parçalarından biridir. Dün ve bugün var olan ve gelecekte de var olacak olanın içerisindedir. „Bütün“ ün kendi varlığını keşfe çıkışıdır ikinci aura. İkinci aura, işlenen ve işlenecek olan cümle iyilikler ve cümle kötülüklere sahip çıkarak, onlardan alır ilhamını. Hem gökyüzü kadar aydınlık, hem yerin dibi gibi karanlık bir histir o. Ebeveynim kömürlüğe kitledi beni -Ademle Havva-! İlk cinayeti tam orada işledim. Mavi peruklu kadın çılgınca söylüyordu adımı: Meryem! Benim çılgın rahibem, bir keşişe vuruldu, buydu gerçek. Nehirlerden geçerek altın tapınaklara vardılar.. Gördüm hepsini, gördüm; Kömürden ve buğudandılar. Yoruldum! Yükselen nabzında, kalbimin Ateşi buldum! Arada bir durmalıydım ya da kahinlerime sormalıydım: Nedir beni ezip geçecek! Huzurdan kovuldum! Parabolik artıyordum yine! Bütün yeryüzü cinleri adıma çalışıyordu Adıma yavaş yavaş alışıyordu lambaları. Ey deniz tanrılarının lanetli şehri! Sana küfredip durdum! Bir sıcak, bir aşina, bir kayıtlı gündü; Kendimi dağlara vurdum! Mağarada bir çift güvercin, bir ihtiyar örümcek… Doğruldum! Doğrulandım tanrılar tarafından. Çok da uzun sürmedi; İbrahimi ateşe koydum! Yıkandı İbrahim ateşlerimde, Dondum! Kimdi beni ezip geçecek! Hekimlere ezberletecek kadar kuvvetli birkaç cümle kurdum. Gülüyordum kendime kimi! Kimi ağaç evlerimden düşüp ölüyordum.. Yazmak, ölümcül bir yaşamaktı oysa ki! .. Beynimin kıvrımlarında bilendi ponza taşı Satır satır yazdım aşkı -ve ihaneti- Ve koparttı Perseus Medusa’ nın başını O canavarın karnından tek boynuzlu uçan atı doğurttum, Kanlarından kirlendi el yazmalarım. Yazmak, ölümcül bir yaşamaktı oysa ki! Ve sünger taşı İzlemekteydi acemi parşömenleri Ben oldum olası gizlemekteydim sezgilerimi Kader tanrıçaları boyum kadardı ancak Ve bir gün sızlanarak Terk ettiler el çizgilerimi… Aralık 2003, İSTANBUL