Dağ Gibi Adam

I. Dağ Han; dağ gibi adam! Sen ki sesleri kulaklarımda çınıldayan uyaklı bir sürü yalan. Sen kendime /kendim için/ öz hücrelerimden yarattığım, Sen ki sana inat tapındığım, ayan… Sen yerinden kıpırdayamayan pek edepli put, Çırılçıplak soyup, kut, ortada bıraktığım Seni sanrısız Seni tanrısız ve pusatsız bıraktığım sen; İçilmedikçe azalan ey! Dağ Han, yıkıldı otağ! O dağ gibi adam ey! S a n a s ö z v e r i p t u t m a d ı ğ ı m ş e y B e n i s e n d e u n u t m a m ı ş O l m a m d ı r. Sen ey coşkusuz boran Sen bilerek bulandıran bir yudum suyu Sen karla doldurduğum işveli kuyu Sen Suna Boyu / Dağ Han Sana seni adayacağım adak Ödlerimden ürken incik yaprak ey! B i l d i ğ i m - o - t e k ş e y S e n d e s ı ğ ı n a k s ı z K a l m a m d ı r. Sen çöl ortasında kum dağı; _____D a ğ a d a m _____ __K u m a d a m k u m! __ İşte sana gözlerimi yumdum. Sen narin, ince bulut / yağmursuz Sen dilediğince kıt, dilediğince susuz. Uykusuz sen /sevilince/ ey Sevilince kanayan tırnak dipleri Ve o gayet soylu, gayet sıradan Sen ey eğlenceli bezirgan! B a n a d ü ş e c e k o l a n ş e y S e r ç e l e r i e b e d i y y e n S a l m a m d ı r. Ey sen, adlarını ödlerime verdiğim Dağ Han; göçük Dağ Han; sanrılı adam /kendimi verdiğim/ Kan gidiyor damarlarımdan kan! Ve ben: Seni yaratan, Şimdi acımadan seni ey, öldüreceğim. B u k u t l u y e r y ü z ü B u k a r a n l ı k ş e y; b e n i b e k l e y e n, M a ğ a r a m d ı r. Sen geceden, şaraptan ve tadılmamış bir aşktan daha cenabet olan! Sen davetli kar, davetsiz şehvet / kırmızı kan! Pencereme yuvalanan kumrulardan ve camdaki buğudan daha ağlak aşk masallarıyla bezediğim, Haftalar, aylar süren katl-i derman, Sen rüyalarımla beslenen ve rüyalarıma kusan! Sen ey sanrılı adam; ilaçsız, aşksız Ayaküstü sevdam; iğreti Dağ Han Dağ gibi adam ey! B u y a b a n c ı, B u d o k u n a k l ı ş e y G a m d ı r. Sen kendi kanatlarını kendisi dokuyan korunaksız ipek böceği, Sündüs kanatlı melek, Cehenneme sığmayan kanatları sen! Ve cennetten de kabul görmeyen! Sen o beklenen haziran - sözü hiç edilmeyen - Sen o boyalar - o asılsız - tırnağıma sürdüğüm Ayak izlerine basarak yürüdüğüm - kıyılarda - Yüce Teorisyen! Bildiği hiçbir şeyi aslında hiç bilmeyen. Göbek bağımın sancısı sen - çok eski bir rüzigar - Sen eksik Sen kıt Ve sen gittikçe eksilen! Sen yalancı bir ebed - o süregen - Sen etken Sen edilgen İşlenmemiş fillerin faili… Umarsız ve yoktan gezegen /arsız/ Sevenine defalarca ihanet eden ey! Y ü r e ğ i m d e e k s i l e n ş e y / E k s i k: Y a r a m d ı r. Sen dilediğimce var ettiğim / hiç düşünmeden / Sen, düşünemeyen sen Ve düşünmeden de edemeyen. Karınca yuvalarını ve güneşi ve ayı defalarca inciten. Seni düşündükçe hala inciniyor bu ten. Kopartarak beni güneşlerimden Yaratmadığım bir zamanda azad eden ey! Ü z e r i n d e d u r d u ğ u m b u ş e y, B u k a r a; S e n l e b e n i m A r a m d ı r. Sen ey sisden ve dumandan ve tipiden daha cüretkar, Ve karanlıktan daha cömert karanlık; kuduran ve kudurtan, En az sıcak kadar ılık sen; ellerimi ısıtan. Dağ Han Dağ gibi adam; yırtık, durulandığım.. Ellerimi vurup yıkamadığım ey! B u k a r ı ş ı k B u g ü r ü l t ü l ü ş e y i ç i m d e k i; S a d e c e İ l h a m d ı r. Sen ey O salkım saçak O püsküllü şey! Korkularımla giydirdiğim Ve ürettiğim uykularımdan Seni gidi Seni uslanmaz öykücü seni! Yataklarıma kalkmamam için mum dökücü ey! Sen birleştirici Sen sökücü. Kül kedilerine külcü seni! Gidi çarpıp bölücü! Göz ucuyla okunan öldürücü şiir Ey! U t a n d ı ğ ı m o ş e y K ı p k ı r m ı z ı b i r e b e m k u ş a ğ ı G i b i Y a k ı n ı n d a S o l m a m d ı r. B u e k s i k, B u - t a m ' d ı r - b u. II. Aç kapıyı bezirgan, kapıyı aç! Vuruldu Dağ Han, Dağıldı otağ! Söndü çerağ gibi fer Yıkıldı bu son.. bu.. nefer. Yer karanlık Gök yakamoz ekşisi Çağır gelsin ha babam güfteler Aç kapıyı bezirgan ey! Ü z e r i m e ö r t ü n e n b u g ö k g i b i b u ş e y İ ş t e b u o 'd a m' d ı r g ö m ü l d ü ğ ü m B u, o - a d a m d ı r; m a v i Ö l d ü r d ü ğ ü m … 6 Ocak 2004, İSTANBUL