Kendime
M
0
Altın Yaprak
İstanbul oluyorum
Üzerimde kat kat binalar yükseliyor
Sokaklar oluşuyor daracık
Çarpıklaşıyorum
Her yanımı örüyor çıkmaz sokaklar
Koşuyorum
Karanlığımda çarptığım yer
Bedenin oluyor
Düşüyorum Kendime
Gökyüzü gri ve puslu
Çatılarıma inmiş bulutlar
Islanıyorum
Ve
Üşüyorum
Kiremitlerden damla damla akıyorum
Saçaklardan yollara dökülüyor
Karışıyorum kendime
Kaldırımlar ve ağaçlar
Kara bulanmış
Beyaz ve donuklar
Kırılıyor dökülüyorum
Arnavut kaldırımlarından yollara
Buzullaşıyorum
Saplanıyorum kendime...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş