Asuman

Çıkar ceketini asuman Ört üstüme Üşüyorum biraz nefesin gelsin Titreyip sayıklarsam Alışkınım korkma. Okşa saçlarımı geçer. Yetim bir çocuğum ben Yanakları kirli Harçlığı umut Dişimden tırnağımdan artırdığım Üç günüm var Üçü de Yakup’un gözleri… Annem kadar yalnızım şimdi Ve hiç olmadığım kadar yorgun Biliyor musun? Hiç sevmedi babam beni Sür gömleğini yüzüme asuman Unutmam gerek. Kime ne ettim bilmem Ben anlatamıyorum beni. Şahdamarıma kızmam gerek İniltimden korkuyorum Dümeni kırık, limana hasret bir gemiyim. Dur! Allah aşkına Burama dokunma asuman… Ertelenmiş küflü bir muştu iniyor Yüreğime değmeden Kaç kez kullanılmış bilmiyorum Şimdi ağlarsam üzülme Sen yine ört üstümü Ben iyiyim asuman.