Çam Ağacı Ve Serçe

Bilemezdin sen Bu sevdanın bendeki acı bolluğunu Bir ömür geçse de tatmadın biliyorum Ağlayamadan, hıçkırıklara boğulmanın Ne demek olduğunu. Şimdi gücümün yetmediği şiirler yazıyorum sana Kırılacağı kadar kırılmış bir sürü ben Bir kez daha derinden çıkartıyorum Daralıyor göğüs kafesim Af diyorum Her zamanki heybetinle Kayıyorsun ellerimden Kuytu ormanlarda bir çam ağacıydın Gölgesi serin yapraklarını ihtiras Dokunsam dokunamam ki ! Yaralı tutkun bir serçe işte Satmışım ne varsa elimde avucumda Ha desem yangına dönüşür bu iç kanama Ha desem dinmez ki Çeksen gözlerinin gölgesini Yarama düşer bakışın Kurt kanama sever. Unutalım dedin bunca zaman Yaşadık varsaydığım gerçeği Yok yok çam ağacı unutamazsın Dallarında sakladığın serçeyi Her şey sıkıntılı bir yalan Ben de yalan söyledim Ne sen çam ağacıydın Ne ben kollarında uyuyan serçe Bu sadece hüzzam bir hikaye Yaşadık varsayıp yaşayamadığımız İçimizde saklayıp taşıyamadığımız