Sonbahar

Açılmış perdeler birer birer yüzüme Dolanmış ayrılık türküleri sözüme Ne kadar değerse yüzün düşlerime Dışarıda yağmur çisil çisil, çarpar gözüme Sen gittin, buralar hep sonbahar... Yerlerde hâlâ, ezip gittiğin sarı yapraklar Oysa ne güzeldi sana dair umutlar Kaldım bir ben bir de başucumda hatıralar Gecenin bir yarısı ellerim sol yanımı yoklar Sen gittin, buralar hep sonbahar... Bedenimi güz sarmış, aynada titremelerim Dokunamazsa ellerine, kırılır ellerim Gün olur rüzgâra kapılıp gider iyi niyetlerim Al, savur! Bu, sana yangınımdan kalan küllerim Sen gittin, buralar hep sonbahar... Kaldırımda üşüyen bir minik el yalnızlığım İçimde bir ince sızı, derinden sessiz haykırışlarım Suretimde daim bıraktığın titrek bakışlarım Yıllar sonra yüzümdeki çizgilerime değer yaşlarım Sen gittin, buralar hep sonbahar...