Küstüm

M Mustafa Katlanç
0 Altın Yaprak
Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü yoksun. Kurudu yüreğimdeki kardelenler, Bir çıkmaza sürüklendi yollarım, Uykusuz geceler kapımda. Hassaslaştı yüreğim, çıt diye kırılıverir dokunsan. Dokunma hayallerime, dokunma göz yaşlarıma... Acılıyım... Sancılıyım. Anla halimi. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü hayallerim yorgun. Kim yırttı umutlarımı bir akşamüstü, kim? Kim karaladı mazinin yapraklarını? Kelimelerim tükendi, anlayıver anlatmadan bu gece beni. Bu gece, içmeyeceğim aşkını, gelme üstüme. Al git bu gece, gülüşlerini, gözlerini, kısaca her şeyini... Taşımaz bu yorgun kalp, bir yanı yıpratılmış duyguları. Bir başıma, yalnız... Ve öylesine yakışıksızca bırak beni. Ardına bile bakmadan, sürükle peşisıra her şeyini. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü yüreğim yangın. Bilmiyorum ki hangi akşamda yaktığımı, duygularımı. Ve hayal meyal hatırlayabiliyorum onu yakanı. Kimse bir bardak su vermedi, al da söndür bir tarafını diye. Aksine, körüklendi bu ateş. Ve böyle bir yaz akşamı... Hüzünlerimi de ceplerime tıka-basa doldurduğum bir vakit... Kül oldum, yakandan ve bu yanan yüreğe bakanlardan habersiz. Kendim ettim, kendim yandım. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü ellerim bomboş. Gittin sen de... Herkes gibi, ardına bile bakmadan. Bıraktın bana, yarım kalmış duygularını. Kopardın sevgi zincirlerini birer birer. Salıverdin duygularını, gönlünün zindanlarından. Bana beni bıraktın, kendin gittin, hayalini bıraktın yerine. Aksilik bu ya, hayalini de ben bıraktım. Hafifledi avuçlarım gittiğinden beri. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü yalnızım. Gözlerimde görebildiğim tek şey, kendi gözlerim. Etrafımda duyduğum tek ses, yarı suskun kalp atışarım. Bir de ayak izlerim kaldı elimde... Bitkin ve solgun... Kızgın ve kırgın umutlarımı saymazsak. Bir salıncak misali sallanan... Sonbahar yapraklarını hatırlatan bir yudum gülüşün... Ürkek bir ceylan misali beni öpüşün... Bir de, gözlerimden usul usul düşüşün çıkarmakta gürültüyü. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü vefasızsın. Hani sen artı ben, eşittir biz olacaktık? Hani birlikte, bir bahar sabahı açıp... Yine birlikte, bir sonbahar akşamı solacaktık? Hani birlikte konuşup, birlikte susacaktık? Hayat vefasız diye, sen de mi vefasız olmak zorundasın? Sahi sen beni, ne zaman anlayacaksın yaa? Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü yılgınım. Sen kazandın yarışmayı, İyi ama, ödül olarak beni terketmek yoktu ki sonunda... Usandım artık bir şeyleri karşılıksız yaşamaktan... Bunaldım... Yıldım... Yıkıldım. Açıkçası, sıkıldım bu kurmaca içerisinde. Ödülü ayrılık olan yarışmalar sarmıyor beni artık. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü boğuldum. Islak yağmurlarla arkadaşlık çok zor, Hele de bazıları var ki, ıpıslak, hiç çekilmiyorlar. Birlikte yağar olduk, nisan sabahlarında sokaklara. Artık dayanamıyorum. Çoğaldıkça azalıyorum. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü kalpsizsin. Bana da aşıladın kalpsizliği. Bana da sattın, herkesin bedavaya bile almadığı sessizliği. Kandım. Sana inandım. Bakışlarına güvendim... Ama anlamam uzun sürdü, bakışlarındaki hissizliği. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü karanlık. Zaten hasıraltı olan duygularımı, daha da gizliyorlar. Bilmiyorum kimden, neden ama... Beni bende bitiriyorlar. Usul usul, damla damla tüketiyorlar beni... Acımıyorlar. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü ağlıyorum. Hangi köşe başında düşürdüm ki aşkımı?... Bulamıyorum. Kime sorsam, "Görmedim." yanıtını alıyorum. Bu yanıtı duydukça da, kulaklarımı kapatıyorum. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü sarardım. Yaprak yaprak soldum köşe başlarında. Bekçisi oldum sabahların. Hangi güle dokunsam, soluverecek sanki... Bunu bildiğim için, sana kırmızı bir gül dahi alamadım ya... Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü bilmiyorsun... Şu anda saatin onbuçuk, Günlerden çarşamba, yıllardan da hasretin olduğunu. Sana deliler gibi sevdalı... Bir tarafı yarım... Bir tarafı ağır yaralı birinin... Bu şiiri yazmaya çabaladığını... Aklından bile geçirmiyorsun. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü kelimelerim tükendi. Kelimeleri de boşver, kalemimin mürekkebi tükendi. Hadi onu da boşver diyelim, gözyaşlarım tükendi. Hiçlik içinde bir hiç bile değilim şu an. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü şarkılar sustu. Yalnız senin sesin gelmekte yüreğimin derinliklerinden. Öyle sessiz, öyle nedensiz bir gülümseme takılıp yüzlerine... "Bir sana yandım ben..." diye değişti şarkının sözleri. Dinledikçe de dinleyesim geldi. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü çözüldü her şey birer birer... Aşkınla düğümlediğim bu yürekteki sır... Daha da karmaşık bir hal almakta çözülürken... Karmakarışmakta. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü anlamadın beni. Boşunaydı bu derin derin bakışmalar, Boşunaydı 16.45'lerde beklemeler... Aşk uğruna düşülen gülünç durumlar... Taş çıkartır bir hal almıştı talk show'lara. Yalnız bir kişi konuşuyordu, bu karşılıksız aşkta da... Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü ellerim yoruldu. Ayaklarımda... Ve uzun uzun, derin derin bakışlarım da gömüldü yüreğimin derinliklerine. Daha ilk kilometresinde arıza yaptı zavallı aşkım. Küstüm bu yaz akşamlarına ben, Çünkü hiç aramadın beni. Aramadan vazgeçtim, dinlemedin bile beni. Adam yerine koyup... "Demek sen de seviyorsun beni?" bile demedin. Bu şiirin bundan önceki kısımlarından vazgeçtim... 149. satırı bile okumadın, yani bir sonraki satırı: "Seni çok seviyorum..."

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.