Rûya

Ne kadar zamandır uzağız birbirimizden, Dertleştiğim fidan, Acaba derdin varmıdır anlatmak istediğin, Yahut korkuların kendine bile itiraf edemediğin, Ben bir rûya gördüm sana dair, Kocaman bir bahçenin ortasında yalnız bir fidan cisminde. Bir bahçe ucu bucağı olmayan, Nefis bir yeşile boyalı çimenleriyle, Cııırrrrr diye uçan çekirgeleriyle, Renkahenk uğur böcekleriyle, kocaman bir bahçe. Ve tam ortasında bir cılız fidan, Anlayamadım ne fidanı olduğunu ama yeni yeşillenmiş, Kökü toprağını yeni tutmuş, Toprağa ve yaşile kendini yeni kabul ettirmiş, Minicik ve ağlamaklı ve inat cılız bir fidan. Birde gökyüzünü hatırlıyorum hayal meyal, Kocaman maviyi kaplayan, Rengi kızıla çalan birkaç tutam bulut, O an gün doğumundayım, yahut gün batımında, Ama ne fark eder, Kaçırılan kaç gün doğumunda yada kaç günbatımından sadece birisi. Ama bulutlar korkutucu, Ve bir kabusun ete kemiğe bürünmesi kadar yakın, Ve alçak yaşilin üstüne, Bulutlar kan kırmızısı bir çise serpiyor yeşilin üstüne, Ve gülüyorlarmış gibi gürlüyorlar, Her gürültüde arsız bir utancın sesini duyuyorum sanki, Ve binlerce sanki li cümle kurarmışçasına ürküyorum.