Kipi Kendinden Meçhul Şiir

Bir kağıt düşü çocuk bu geceler Adına yakın bir kafiye bulsam; Gizdüşümü olur kırık dökük heceler, çaresiz karanlığa kaçarım amca bir şiir daha düşmüş şu kaldırımlarda -Islak- belli ki yağmur yemiş güz yanından…. ben seni bulut-arar, şimsek çakar; korkardım ah çocuk yağmur yağsa susardım; kaldırımlardan gülücük toplardım…. şimdilerde ben şiir-çıplağım amca! utanır mı gece bir çocuğun gözlerinden…. -hadi ört üstünü çocuk şehir ıslak üşütmesin mısralar- utanır mı hiç şair çırıl-çocuk mısralardan… şehir susunca; ben şiir-ağlardım amca! Söndür şehrin ışığını çocuk, Açıkta kalır gözyaşların.. Bir gören olmasın; -vurmasınlar misketlerimizi- kan adımlar çocuk bu insanlar, bense şiir topallarım… kapat gözlerini ne olur amca okuma bu şiiri! ah çocuk bir bilsen vuracaklar herkesi saklan amca ne olursun önüm arkam sağım solum ah sen henüz öldürülmemiş bir çocuksun amca sus yoksa şiir-oynarım…. hadi çocuk mısra-uyu, -sizde susun insanlar bağrışmayın-! amca görüyor musun? bak şehir! bak insan! yine mi gidiyorsun? görmüyor musun? şiir yağıyor geceye çocukların gözlerinden... hadi durma çocuk, soyun! çık dışarı! .. bu oynayacağımız son oyun gidelim mi buralardan amca çok korkuyorum ah çocuk şiir kovulduğum şehrin kaldırımları bu seni topluyorum duymuyor musun korkmayın ne olur insanlar ! Kaçışmayın sokaklara! küstürmeyin çocukları; kelime-ezilirim! amca kimseler yok ki kime bağırıyorsun konuşmak kâr etmiyor düşen çocuk ben olunca -amca sen mısra mı ütüyorsun gecelerden? ah çocuk ana dilimi bırakıp gözlerinde, yine şiir susuyorum