Hüznümden Düşen Bin Parça

Yüzüm damladı hüznüme parça parça, ki her parça biraz sen ki her parça biraz da yüzün. Şimdi gölzerim kaldı gözlerin gibi ve birkaç sözüm kaldı dudak arası hüzünlerde. Artık damlasın bir avuç şiir hüzüne vurulan yüzümden, saklı kalmış hüznümden... bıraktım gözlerimi gecenin koynuna dudakların süzülürken kirpiklerimden bir damla yaş olup akacağım boynuna sana kalsın gözlerim ellerimi giyin hadi geceme dokun ah yine güz tütüyor nefesin caddelerde kokun mahrem zamanların açılası perçemi duruyor şimdi buğulu bakışlarımda sağanak öyküler benden geriye kalan belki bir avuç gözyaşı kırılası kalemin eskimiş kenarında yaşanan neyse ellerinde kalsın gözlerim hadi soyun ve git kadın yüzümde kalsın öylece çırılçıplak tenin dudaklarımı vereceğim sana çıplak ayak yürü (dilimin) ucunda ah titreyen ellerim masum birer çocuktu aslında artık yüzü kalmadı gözlerimin eskidi tüm gördüklerin hüznümden düşen bin parça