İnsan

Ufaktım, çocuktum Başımda esmemişti henüz Gönül teline dokunan kavak yeli İlk defa oyuncağım olmuştu fakat Sevincim yüzüme yansımıştı besbelli O an dünya benimdi, sokak benim... Yok, yalan ! Benim değildi dünya, sokak, falan Tüm alan aşağlardan gelen komşunundu o an! Gözleri tunuk, kafası yelli Hangi ayağı sağ, hangisi sol dağildi belli Öylesine sarhoştu! Ve benim gözyaşlarıma hiç bakmadan Ezdi geçti oyuncağımı adam Yıkıldı başıma küçümencik dünyam Fidan olup boy attı o noktaya gözü yaşlı anım Yel estikçe fısıltısını işittim hep dallarında Milyonlarca günahsız zavallının: - Beni ezme abi, ben de insanım ben de insanım ! Geçen gün yine o dertli ağaç şahit oldu Komşunun tabutla sol yolculuğuna. Beni en çok üzen bu adamdı Zulmüyle kaldı hatırası belleğimde Elenmişti o da bu fani feleğin eleğinde Oysa kendini hep hiç ölmeyecek sandı Elfatiha ! Öldü işte ! O da insandı ! 02.11.2008 SİLİSTRE