شمارهٔ ۱۲۳

دل در چمن مبندید آتشزده سراییست کام از جهان مجویید صحرای کربلاییست ای باغبان در این باغ دانسته نه قدم را هرگل سر شهیدیست هر برگ بینواییست در کوی عشقبازی مردانه پا گذارید هر منزلی طلسمیست هر گام اژدهاییست عاشق وصال وحدت زاهد سماع کثرت در هر دلی خیالی در سری هواییست چون شمع آب و آتش کردند سازواری ما را به نفس سرکش هر روز ماجراییست از بس که بهر روزی گردیده ام جهان را دستار بر سر من چون سنگ آسیاییست نسبت دهند خوبان با سرو قد خود را باشد سری بتان را هر جا برهنه پاییست از بس که باغبانان کردند پنبه در گوش هر جغد در گلستان مرغ سخن سراییست چون زلف خویش آن شوخ پیچیده سر ز پندم هر حرف من به گوشش گویا هزار پاییست آغاز عشق دل را ای سیدا میازار باو مکن مدارا یار نوآشناییست