شمارهٔ ۵۱۲
س سیدای نسفی
0
Altın Yaprak
چهره افروخته همچون گل باغ آمده ای
ساغر باده به کف تازه دماغ آمده ای
چه کنم تا به لبت راه سخن بکشایم
تو که محجوب تر از غنچه باغ آمده ای
لاله زاری که دلم داشت خزان ساخته ای
بهر غارتگریی گلشن داغ آمده ای
گشته ای برق و به پروانه ام آتش زده ای
تند بادی شده بر قصد چراغ آمده ای
بلبل و فاخته را در قفس انداخته ای
تا تو ای سرو گل اندام به باغ آمده ای
تیغ خونین به میان سوده الماس به مشت
زده ای زخم و به دل پرسی داغ آمده ای
سیدا بر سر اقبال خود از بخت سیاه
سایه انداخته همچون پر زاغ آمد ه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş