شمارهٔ ۵۲۸

مرا امشب چو زلف خود پریشان کردی و رفتی به روی خویش چون آیینه میزان کردی و رفتی تو را آورده بودم از برای حل مشکل ها چو دیدی مشکل من بر خود آسان کردی و رفتی کشیدی دامن خود از کفم ای لاله روی من مرا چون داغ آتش در گریبان کردی و رفتی روم چون گردباد و در بیابان ها وطن سازم مرا مانند مجنون خانه ویران کردی و رفتی نه بیند بعد از این پهلوی زارم خواب آسایش به روی بسترم خار مغیلان کردی و رفتی به داغ سینه مرهم جستم و الماس پاشیدی گلستان مرا بر خاک یکسان کردی و رفتی به چشم سیدا ای بی ترحم ای جفا پیشه به جای توتیا ریگ بیابان کردی و رفتی