شمارهٔ ۱۱

چون به کرشمه کژ کنی طرف کلاه خویش را قبله عالمی کنی روی چو ماه خویش را چرخ کلاه آفتاب از سر رشک بفکند گر تو به چرخ بر زنی عکس کلاه خویش را از پی آنکه تا مگر اسب تو پی بر او نهد خاک در تو کرده ام روی چو کاه خویش را شاه پری رخان تویی ما همه خیل عشق تو هیچ غمی نمی خوری خیل و سپاه خویش را میل به من نمی کنی چیست بگو گناه من تا که به عذر بشکنم سد گناه خویش را زلف سیاه تو مرا بی دل و بی قرار کرد تاب چرا نمی دهی زلف سیاه خویش را جور و جفا و سرکشی بس کنی و ستمگری با تو اگر بیان کنم حال تباه خویش را دیده خون فشان من هست گواه حال من گر چه که خون بریختم بی تو گواه خویش را هفت فلک بسوزد از سینه ناصر ای صنم گر به فلگ بر آورد شعله آه خویش را