شمارهٔ ۱۱۵
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
جانم فدای جانان گر میل او به جان است
فرمان دلپذیرش بر جان ما روان است
در پای سرو قدش افتاده ام به خواری
من خاک آستانت رویم به آستان است
از دل سوی زبانم آتش زند زبانه
دردسری که دارم چون شمع از زبان است
هر دم میان او را گیرد کمر کناری
افکند بر کنارش سری که در میان است
چشمش به تیر غمزه بنواخت سینه ام را
تا حشر در دل من از تیر او نشان است
چون باد صبح یکدم بر ما نمی نشیند
بر وی گرفت نتوان چون نازک جهان است
ناصر چو مه به یک نان بگشای روزه هر شب
زانرو که روی دونان در دیده چون سنان است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş