شمارهٔ ۱۱۶

پیش آن سرو روان آب رخ من آب جوست آب خورد سرو ما گویی مگر از آب روست قاصد خونست ما را آنکه می گوییم یار دشمن جانست ما را آنکه می داریم دوست از ضعیفی تار مویی شد وجودم این عجب کز وجود من میانش کمتر از یک تار موست میکشد دل سوی خویش و جان خود میخواندش سالها شد تا میان جان و تن این گفتگوست گل از آن مشهور آفاق است در تردامنی کو شده قانع ز رخسار بتم با رنگ و بوست میکنم هر سو طلبکاری و مطلوبم دل است می شوم هر چیز را قاصد ولی مقصود اوست ناصر اندر آب دیده نقش رویش دیده بود روز و شب گریان مگر آن نقش را در جستجوست