شمارهٔ ۱۱۸

داد باد صبحدم با عاشقان پیغام دوست برد آرامم به بوی زلف بی آرام دوست خاک می گفتم شوم تا در قدمهایش روم باز می گویم نشیند گرد بر اقدام دوست بارها رفتم به خدمت بر درش بارم نداد هر گدایی را نباشد دولت خدام دوست دید چون گل غنچه او را کرد پیراهن قبا پاره کرد اندام خود از غیرت اندام دوست روزگاری با چنین زاری و درد و هجر و وصل در گمان هرگز نبودم خاصه در ایام دوست زینهار از ذره های خاک ره یاد آوری گاه و بیگاه ای صبا گر بگذری بر بام دوست واعظا پندم مده کز دست او خوردم شراب باده آب زندگانی می شود در جام دوست نام او وقت شهادت گو چو تیغم می زنی تا اگر باری بمیرم جان دهم بر نام دوست من بدین عشق از همه دنیا و عقبی فارغم غیر دین عاشقان کفرست در اسلام دوست مدعی چند از جفا تشویش گوشم می دهی گوش من آسوده است از لذت دشنام دوست کام ناصر بر نمی آید به کوشش از لبش چند کام دشمنان بینم به رغم کام دوست