شمارهٔ ۱۳۷
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
نبود ز پند فایده آن را که هوش نیست
با من زبان مشو که مرا با تو گوش نیست
بلبل مکن نفیر که پروانه را ز عشق
می سوزد اندرون و زبان خروش نیست
عاشق مگوی مدعی یی را که پیش او
از سوی یار نیش مساوی نوش نیست
دیگ امید شاید اگر سرد و خام شد
آن را که خون ز آتش سودا به جوش نیست
دیریست تا ز پرده تقوی برون شدم
بشنو حکایتی که در او روی پوش نیست
زاهد مکن به روی ترش منع میکده
کان می فروش همچو تو سرکه فروش نیست
ناصر گر از سؤال وصالش شدی خموش
اشک تو سایلی ست که هرگز خموش نیست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş