شمارهٔ ۱۴

ای چشم تو کشیده ابروی چون کمان را تیری که می گشایی از ما طلب نشان را آن دم که تیر غمزه بر بی دلان گشایی مرغ از هوا در آید از بهر جان فشان را من در میان جانت چون نی کمر ببستم تا تو به قصد جانم بربسته ای میان را از سیم آب دیده هر چشم من چو کانی است با زلف تو به سودا بگشاده ام دکان را تا چشم مست تو می نوشد ز خون جانم چون جام بر کف دست بنهاد ه ایم جان را باد صبا جهان شد از بند دام زلفت ترسم به یک سر موی بندی همه جهان را نام حیا برآورد باران که پیش رویت از شرم می چکد خوی خورشید آسمان را گر دشمنان چو سوسن تیغ زبان کشیدند چون غنچه از شکایت من بسته ام دهان را ناصر ز خون دشمن گردد جهان گلستان گر همچو تیغ حیدر رخصت دهد زبان را