شمارهٔ ۱۵۷

انوار وجه توست که ارض و سما گرفت کل وجود جود وجود شما گرفت در نور مهر ذره سرگشته محو شد لاهوتی یی ز های و هوی ات هوا گرفت بلبل خروش دارد و پروانه سوز دل این برگ خود ندارد و آن خود نوا گرفت از زلف مشک رنگ تو می جست باد صبح برخاست بوی و دامن باد صبا گرفت صد تیرگی ز زلف تو در زنگبار شد یکباره ترک چشم تو راه خطا گرفت گردی که بود از طرف ما به آب چشم بنشانده ایم و دردی صافی صفا گرفت شکر تو گفت شکر مصری عزیز شد بوی تو یافت نافه آهو بها گرفت بنشانده ایم قد تو را بر کنار چشم همواره سرو ناز کناری ز ما گرفت ناصر مقیم حضرت الا نمی شود الا کسی که ملک به شمشیر لا گرفت