شمارهٔ ۲۰۴

من رنجور را امید وصلش زنده می دارد وگر نه درد هجرانت مرا یک لحظه نگذارد نگردد شام من روشن نمیرد سوز دل گرچه ز آهم می جهد برق و ز چشمم سیل می بارد مرا چون سرمه زیر پای خود سوده است آن دلبر هنوز از سرکشی و ناز در چشمم نمی آرد ز سوز عشق او داغی ست دل را کان همی سوزد ز خار ریش او ریشی ست جان را و همی خارد همی ترسم کز آه دل خزان گردد گلستانش بگو تا خاطر مجروح بلبل را نیازارد رها کن ساعتی تا دل میان طاق ابرویش نماز حاجت خود را در آن محراب بگذارد بگفتم بار هجران تو را تا کی کشد ناصر بگفتا یار آن باشد که بار یار بردارد