شمارهٔ ۲۰۳

زلف مشکین تو زنجیر بلایی دارد بسته بر هر سر مویی سر و پایی دارد دوست آن نیست که تابد سر پیمان از دوست دوست آن است که با دوست وفایی دارد بینوایی ز غم ار ناله کند باکی نیست ناله از بهر چه کند نی چو نوایی دارد چنگ را کرد غم عشق رگ از پوست برون بنوازش که وی این درد ز جایی دارد خاک کوی تو و آه دل من شام فراق باغ روضه است که از مشک صبایی دارد تن و پیراهن تو نه تن و پیراهن ماست گل سوریست که از لاله قبایی دارد از من ای خسرو خوبان جهان عار مدار که هر شاه چنین طرفه گدایی دارد دل به درمان منه و دردکش ای دل زنهار کاین نه دردیست که امید دوایی دارد خلوت ناصر شوریده دل از گریه و آه بوستانی ست که خوش آب و هوایی دارد