شمارهٔ ۲۲۸

مرا تا آتش هجران آن شیرین لقا سوزد وجودم هر شبی چون شمع از سر تا به پا سوزد مرا دل در بلا افکند و می سوزد کنون از غم چنین دل سوختن بهتر بود بگذار تا سوزد چو اندیشم جدایی از وصال جانفزای او تنم در آتش اندیشه هر عضوی جدا سوزد دعایی بر فلک گفتم فرستم باز گویم پر مرغان قدسی را نباید کان دعا سوزد به هر دم در هوایی دیگرست این مرغ می ترسم که آه آتشینم مرغ را در هوا سوزد روم در باغ بی او از دم سرد و دل گرمم کلاه لاله بر خاک اوفتد گل را قبا سوزد حدیث سینه سوزان چراغ گور ناصر شد سر خاک غریبان را کسی شمع از کجا سوزد