شمارهٔ ۲۳۷
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
مرا که نقش خیال تو در نظر باشد
چو بحر و کان صدف دیده پر گهر باشد
اگر به ساحل چشمم خیال تو گذرد
ز موج بحر همان به که برحذر باشد
چو خاک رهگذر افتاده ام گذری کن
ترا اگر چه ز امثال ما گذر باشد
چو کوه پای به دامن کشیده ام چه عجب
اگر ز خون دلم لعل بر کمر باشد
شنیده ام که شود خون به ناف آهو مشک
دلا مدار توقع که بی جگر باشد
بلای عشق قضا بود و من ندانستم
که اقتضای قضا تا بدین قدر باشد
خبر نمی دهد از سر وصل او ناصر
که هر که مست مدام است بی خبر باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş