شمارهٔ ۲۵۶

هر که بر ابروی و چشمت نگران خواهد شد عاقبت کشته آن تیر و کمان خواهد شد اگر آن روی دلارای نخواهی پوشید فتنه عالم و آشوب جهان خواهد شد حلقه ای گر ز سر زلف سیه بگشایی در شب تیره مه و مهر نهان خواهد شد هر که پیشت سر تسلیم نهد همچون چنگ در خرابات مغان موی کشان خواهد شد همچو خاکم به درت خوار ولی بعد از من خاک من سرمه صاحب نظران خواهد شد گر چه معشوق نیارد سخن من در گوش عاشقان را سخنم ورد زبان خواهد شد بر سر تربت ما چون گذری همت خواه که زیارتگه رندان جهان خواهد شد ناصر از راه عراق ار نرود سوی حجاز چون نی از دست مخالف به فغان خواهد شد