شمارهٔ ۲۷۹

زبان اشک رنگینم سخن از دیده می راند معمای ضمیر روشنم چون آب می خواند کجا شبدیز زلف سرکشت را دیده دریابد اگر چه اشک گلگون را در این ره گرم می راند جنون اندر سر مجنون نخواهد جنبشی کردن مگر لیلی ز زلف خویش زنجیری بجنباند نقاب ابر می خواهد که روی مهر در پوشد مزاج بحر می جوشد که دل از او بگرداند هوا از رهگذار باد گردی داشت بر خاطر به آب دیده می خواهد که گرد از راه بنشاند رقیب از مهر می گوید که از یارت جدا سازم به لطفت دارم امیدی که گوید لیک نتواند دمی از روز وصل تو به عمر جاودان ندهم تو خود داناتری دانی که ناصر این قدر داند