شمارهٔ ۲۹۴

چشم تو از تیر مژه هر سو شکاری افکند آن ترک در یک چشم زد کشته هزاری افکند در حسرت آن کز تو ام تیری رسد جان می دهم بر صید لاغر تیر خود کی شهسواری افکند عشق تو کز وی جان من جام دمادم می دهد ناخورده باده عقل را اندر خماری افکند بر دیده ننهم پای تو کآزرده گردد از مژه گل را روا نبود که کس بالای خاری افکند از ششدر خواب عدم یابد خلاصی بخت من یک کعبتین بر نام ما گر بختیاری افکند من در دیار خود نی ام تا درد یارم در دل است تا کی فراقم موکشان در هر دیاری افکند باد صبا خاک مرا بر هر سر راهی فشان او سایه خود را مگر بر رهگذاری افکند یا رب فلک را همچو من در هجر یاری افکنی تا چند او هر دم مرا در هجر یاری افکند ناصر به یاد دوستان معمور دارد جان و دل هر چند هجران رخت ها از هر دیاری افکند