شمارهٔ ۳۱۳

پیش از آن کین شخص ناموجود من موجود بود کوی یارم مقصد و روی توام مقصود بود پیش از آن کآب بقا را خشک رود تن بدید جام می در دستم و در دست بانگ رود بود پیش از آن کز عشق مغز خاکیان بویی نداشت مجمر افلاک را جان و دل ما عود بود پیش از آن کین چارچوب جسم چون هیزم بسوخت سقف نه گردون ز آه عاشقان پر دود بود ابرویش محراب شد جان من آمد در سجود بر که بود آن سجده چون خود ساجد و مسجود بود در ازل ارواح چون جام سعادت نوش کرد جان مادر بزم وحدت شاهد و مشهود بود عاشق و معشوق و درد عشق و درمان وصال در حقیقت چون یکی آمد چرا مردود بود آنکه محمودست نامش صورتی بود از ایاز و آنکه می گویند ایازش معنی محمود بود گر میانش در کنار آورد ناصر باک نیست در میان عاشق و معشوق کاری بود بود