شمارهٔ ۳۳۹
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
عشق که رخت صبر بسوزد بلا شود
گر آب چشم ما نبود تا چه ها شود
معشوق چون به ملک دو عالم نظر نکرد
سلطان به کوی عشق در آید گدا شود
دل بی وصال دوست نباشد عجب مدار
هر ماهی ای که آب نیابد فنا شود
سر می نهیم در خم محراب ابرویش
باشد نماز حاجت ما زو روا شود
بهتر بود ز درد جدایی هزار بار
جان از تن شکسته ما گر جدا شود
گویند آنچه رفت ز وصلش قضا کنیم
در حیرتم که عمر چگونه قضا شود
تاریک شد جهان ره باریک عشق را
ناصر برو که لطف خدا رهنما شود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş