شمارهٔ ۳۴۱

هر زمان دل را جگر از دست دیده خون شود عاقبت تا حال دل با چشم خونی چون شود دل همی خواهد که رویت را ببیند یک نظر دم به دم خون گردد از راه نظر بیرون شود بهر رویت گر جواب لن ترانی می دهی قامت من لام گردد پشت من چون نون شود لعل تو شیرین بیابد خسروی دعوی کند روی تو لیلی ببیند همچو من مجنون شود تا تن چون کاه من کاهد چو ماه چارده در دلم چون ماه نو مهر کهن افزون شود دیده گر پیشت نویسد از سیاهی نامه ای خون چکد از خامه و روی ورق گلگون شود ناصر از شعری برد بازار ماه و مشتری زهره در میزان نگنجد گر چنین موزون شود