شمارهٔ ۴۸۹
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
عشق آمد و پر شد همه بیرون و درونم
در سر همه سودا شد و در دل همه خونم
دیرست که دیوانه ام و عاشق و سرمست
اما به خرابی نه بدین سان که کنونم
مویی شدم از بس که بلا بر سرم آمد
من سقف بلا را مگر از موی ستونم
هر سرو که در باغ بلند است عزیز است
من سبزه پستم که چنین خوار و زبونم
افغان من از پرده افلاک گذر کرد
و افتاد همه راز دل از پرده برونم
بر هم مزن ای باد تو آن زلف نگونسار
تا باز پریشان نشود بخت نگونم
ناصر چو به زنجیر سر زلف تو در ماند
آوازه در آفاق بر آمد به جنونم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş