شمارهٔ ۵۸۹

ای که در دیده خیال تو کند پرده دری تا کی از دیده صاحبنظران پرده دری باز آیم ز همه گر ز درم باز آیی بگذرم از سر خود گر ز سرم بر گذری گفته ای دل مده از دست و نظر با خود دار نظرم پیش تو خود نیست تو پیش نظری خبر بی خبران بر همه آفاق رسید تو هنوز از خبر بی خبران بی خبری جان سپر ساخته ام پیش خدنگ چشمت در جهان نام بر آورده ام از جان سپری پاک گشتیم چو آیینه ز خود هر وقت که به خود شیفته گردی به سوی خود نگری ای صبا در سر زلفش مرو و جان مطلب که همه وقت از آن دام بلا جان نبری من چو بلبل به فغان آمدم از شوق ولی برگ فریاد ندارد گل صد برگ تری دوش در خون شده خار مژه ناصر دید از حسد لرزه بر افتاد به برگ طبری