شمارهٔ ۶۱۸

مرا چون حلقه زلفت بر آتش چند پیچانی که از سودای تو عمرم سیه شد در پریشانی مسوزانم چو عود اول به آخر گر نمی سازی مکش چون نامه خط بر من به پایان گر نمی خوانی شب هجرن تو آموخت سوز و گریه شمع از من ولی چون من کجا باشد به دلسوزی و گریانی همی خواهم که دوزم دیده را از سوزن مژگان که تا از چشم من بیرون نیفتد راز پنهانی سر اندر پایت اندازم اگر تو در سماع آیی ز جان دامن برافشانم اگر دستی برافشانی مرا با درد خود بگذار و بگذر ای طبیب من که در تدبیر درمانم همی ترسم که درمانی چو آرد باد تو ناصر به آسانی دهد جان را ولیکن سخت دشوار است جان دادن به آسانی