شمارهٔ ۶۲

هیچ دانی که چرا همنفس من بادست زانکه راز دل من پیش کسی نگشادست ز آب چشمی که به خون جگرش پروردم ماجرای دل شوریده برون افتادست پیش لعلت ز حیا آب شود چشمه خضر وز نسیمت نفس باد صبا بر بادست کرد آزادی بالای تو سوسن زانروی بید لرزان شده و سرو به پا افتادست نیکبخت آنکه چنان روی مبارک بیند ای خوش آن بنده که در دولت و شادی رادست هر جفایی که کند داد نگویم که نداد ور ز لعلت ندهی داد دلم بیدادست همه از خامه نقاش ازل حیرانند زانکه در نقش رخت داد نکویی دادست در جهان دل به غم هندوی زلفت بستم خرم آن کز غم و شادی جهان آزادست یکدم از هر دو جهان قطع نظر کن ناصر مرد آن است که دل بر دو جهان ننهادست