شمارهٔ ۶۲۹

از حیای عارض تو گل برآمد سرخ روی عارضش حسنی که دارد سر به سر رنگ است و بوی با فروغ مهر رویت گو مه تابان متاب با وجود حسن رویت گو گل خودرو مروی بر کنار جوی روزی می خرامیدی چو سرو آب را زان روز افتاده است در سر جست و جوی چشم ما جوی است و دیدار تو چون آب حیات باشد آن آب حیات رفته باز آید به جوی دل چو دریاشد به ابر چشم تر دامن بگفت آب ما را ریختی دست از امید ما بشوی زنده می گردد ز خاک کوی تو باد صبا روز و شب جان می دهد از حسرت آن خاک کوی ساقیا بوی گل است و بوی عود و بوی یار این سه بو داریم باده در قدح ریز از سبوی موی تو همچون کمر گرد میان پیچیده است در میان فرقی نبینم از میانت تا به موی بیش بر گوی زنخدان زلف چون چوگان مزن ناصر از سر می تراشد پیش چوگان تو گوی