شمارهٔ ۶۹

می کمیت بادپای تند و تیز و سرکش است ماه نعل تیزرو مانند آب و آتش است خال رز را گر نه از خون سیاووش است آب باده مرد افکن چرا گردید گویی سرکش است روز و شب بی جام می دارم خمار و درد سر ای خوشا رندی که او با شاهد و می سرخوش است من دمادم میخورم خون دل از دست قدح زانکه او لب بر لب نوشین بتان مهوش است می شوم فراش کوی می فروشان از مژه آستان دیر بالین نطع خاکم مفرش است همچو ترکش شد ز تیر چشم ساقی سینه ام من چو قربان گشته ام اکنون چه جای ترکش است همچو ناصر جان شیرین را به تلخی می دهد هر که مانند قدح صافی دل و دردی کش است