شمارهٔ ۱۴۰

ع عمادالدین نسیمی
0 Altın Yaprak
مرا خون هست از چشمم می و ساغر نمی باید چنین مخمور و مستی را می دیگر نمی باید چو می در خم همی جوشم بدین سر پرده می پوشم ظهور کنت کنزا را جز این مظهر نمی باید بیا ای ساقی باقی که مستان جمالت را به غیر از شمع رخسارت چراغی درنمی باید به جز نقل لبش با ما مگو ای مطرب مجلس که اهل ذوق را نقلی جز این شکر نمی باید اگر با زلف او داری سر سودا ز سر بگذر که با سودای زلف او هوای سر نمی باید چو شمع از آتش عشقش برافروز ای دل عارف که تنها در غم عشقش رخ چون زر نمی باید مجو جز گوهر وصلش ز بحر کاف و نون ای دل که غواصان معنی را جز این گوهر نمی باید ز الفقر خط و خالش سواد الوجه اگر داری فقیر پایه قدرت از این برتر نمی باید چو خاک آستان او مرا بالین و بستر شد جز این بالین نمی خواهم جز این بستر نمی باید مرا آن چهره زیبا بس است ای سنبل رعنا قرین گل جز این ریحان جان پرور نمی باید نسیمی حرف نام خود سترد از دفتر عفت که نام هرکه عاشق شد در این دفتر نمی باید

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.