شمارهٔ ۱۴۱

بیا که بی تو مرا این جهان نمی باید به جز وصال تو ما را جنان نمی باید زمانه ملک سلیمانم ار دهد بی تو نخواهم آن که مرا بی تو آن نمی باید بیا که بی تو گدایان کوی عشقت را سریر سلطنت جاودان نمی باید به جز هوای سر کویت ای شه خوبان کنار سبزه و آب روان نمی باید به تیغ هجر بکشتی مرا و برگشتی تراست حکم ولی آنچنان نمی باید به پرسش من بیمارت التفاتی نیست مگر تو را دل این ناتوان نمی باید به قول مدعیان می کنی کنار از من میان ما و تو این در میان نمی باید بیا که بی سر زلفت من پریشان را نسیم غالیه مشک سان نمی باید شکرلبان بهشتی اگرچه بسیارند مرا جز آن بت شیرین دهان نمی باید گمان مبر که نسیمی به جز تو دارد دوست که در یقین محبت گمان نمی باید