شمارهٔ ۱۶۱

زلف یارم را نه تنها دلبری کار است و بس یا به هر مویی هزاران جان گرفتار است و بس قند می ماند به شیرینی دهان تنگ یار تا نپنداری که یاقوت شکربار است و بس گفتم از سودای زلفش برحذر باشم ولی رهزن مردم نه آن دل دزد عیار است و بس می کشم خواری ز دشمن وز رقیبان سرزنش بر من عاشق نه تنها جور آن یار است و بس صوفی خلوت نشین بت نیز دارد در بغل زیر دلق او نه تنها بسته زنار است و بس بارها بردم ز جورش بارها بر دوش دل بر دل من بار جور او نه این بار است و بس هر سری پابند سودایی است در بازار حشر در حقیقت گرچه یک سودا و بازار است و بس هرکه را از جان و دل با روی خوبان میل نیست صورتی دارد ولیکن نقش دیوار است و بس گربه حکم شرع گویای اناالحق کشتنی است بر سر میدان چرا منصور بر دار است و بس دست رنگین عرضه کن تا خلق را گردد عیان کز تو عاشق را نه تنها بر دل آزار است و بس چون نسیمی زنده از فضل خدا شد جاودان همچو منصور فارغ از گفتار اغیار است و بس