شمارهٔ ۲۰۱

با روی او مگو که ز گلزار فارغیم کز هستی دو کون به یکبار فارغیم ای شیخ شهر دور ز انکار ما برو اقرار کن به ما که ز انکار فارغیم با نور و ظلمت رخ و زلفش الی الابد از شمع آفتاب و شب تار فارغیم اغیار نیست در ره وحدت اگر بود بالله به جان یار ز اغیار فارغیم ما را ز ماه روی تو هر ماه حاصل است از هفته های هفت و شش و چار فارغیم شمع رخت که مطلع انوار کبریاست تا دیده شد ز مطلع انوار فارغیم مست از شراب صافی میخانه مسیح تا گشته ایم از می خمار فارغیم سر دو کون چون ز رخت آشکار شد از نکته های مخفی اسرار فارغیم منصور گشت کام نسیمی به فضل حق از ما بدار دست که از دار فارغیم